Aslında konuşma dialogtan çok monolog idi. O anlattı yanındaki dinledi, bütün gece o anlattı yanındaki adam dinledi.

Hava yeni aydınlandığı sırada yol kenarındaki tabelada İstanbul il sınırını okuduklarında adam ve üstat son bir kez olduğunu tahmin ederek birbirlerine uzun uzun baktılar ve üstat kısık sesle sordu:

“Anlattıklarımdan neler çıkardın söyle bakalım” adam başını mahçup bir şekilde eğdi ama bir o kadar da şaşkınlıkla cevapladı; “Aslında hiçbir şey anlamadım anlattıklarından ama şunu anladım ki sen bizden biri değilsin”

Adam aslında çok şey anlamıştı. Daha doğrusu en önemli şeyi fark etti. Evet o bizden biri değildi. O kendi tanımlaması ise “Yerli” idi.  Kendisini yaşamı boyunca ben yerliyim diye tanımlamıştı.

Neden yerli idi veya yerli olmaktan gurur duyardı Cemil Meriç?  Daha doğrusu ne demekti yerli olmak.

Çok büyük bir toplumun torunlarıyız. Yeryüzünün bilinen en büyük imparatorluklarından birinin evlatlarıyız.  Bu ister istemez ruhumuza işledi ve bize ayrı bir ego pompaladı. Osmanlı imparatorluğu o kadar büyük ve lokasyonu geniş bir toplumdu ki içersinde her türlü toplumu, grubu, insanı ve düşünceyi taşıyordu. Büyük Osmanlının evlatları kadar batı aşıkları, batı hayranları ve fanatikleride vardı bu harmanda.

Zamanla çağlar değişti zaman aktı gitti ama ruhumuz benliğimizle bizi takip etti. Büyük Osmanlının ruhunu nesilden nesile devredenlerin torunları bugün hala kendilerini o günkü gibi büyük, ulaşılamaz ve mağrur görenler batıya küçümser gözle bakmayı sürdürüyorlar. Onlara göre batı insanlıktan çıkmış,  medeni kimliğinde ama medeniyet yoksunu, ahlaksızlığın tek sorumlusu ve en büyük kaynağı.

Devreden ruhlar sadece bu grubu dillendirmediler tabii ki. Batı aşığı, kendisini aydın, çevresini elit olarak adlandıran kesim ise Türk halkını cahil, yobaz, karaktersiz, kişiliksiz, onursuz vb tanımlarla kimliklendirmekten kaçınmamaklar.

Bir de bunları destekleyen coğrafik konumumuzla birlikte ciddi bir kimlik bunalımı yaşamıyorsak bu büyük bir mucize değilse nedir acaba. Edirne sınırımızı Ortadoğunun başladığı yer olarak gören batı toplumu ile Güneydoğu Anadolu sınırmızı Batı’nın başladığı yer olarak gören Ortadoğu insanları aslında bizi bir noktaya sürüklüyorlar biz farkında olsak ta olmasak ta. Belki aynı sınırı alsalar biz kim olduğumuza karar vereceğiz ama almıyorlar işte.

İşte bu yüzden kim olduğumuza karar vermeye çalışmak yerine yerli olmaya çalışmak daha kolay ve akılcı bir yoldur. Batı Güneydoğu sınırımıza Ortadoğu deseydi biz bugün AB nin en güçlü üyesi olurduk. Ortadoğu Edirne’yi Batı saysa idi biz onların hem abisi olurduk hemde hamisi.

Ama biz yerli olmalıyı seçmeliyiz sadece. Kürt, Çerkez, Ermeni, Alevi kardeşlerimizle birlikte Yerli Türk olmanın keyfini sürmek varken bu kimliksizlik veya kimlik arayışı niye ?

Semih Pehlivan

Yerli olmak yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

Asıl hedef “toplumun siyasi kodlarını çözebilmek” için klavuz arayışı iken yolun ne kadar dikenli olduğu ortaya çıktı.

Toplumdaki siyasi kodların çözümü -iktidar düzeyinde- ne kadar zor, karmaşık ve değişken olsa da muhalefet düzeyinde ne kadar basit ve sığ olduğu aşikar. Bu sığ bakış açısı sadece sorunlara ve çözümlerine odaklanamama ile sınırlı olmayıp en baş aktör seçmene bakışı da şekillendirmiş durumda.

Evine CHP’li bakanların, milletvekillerinin yemeğe geldiği bir babanın oğlu olarak büyüdüm. Daha 15-16 yaşlarında yardımsız yürüyemeyen babaannemin oy kullanmasına yardım etme bahanesi ile başladım CHP’ye oy vermeye. Bugün 42 yaşındayım ve CHP den başka hiçbir siyasi partiye oy vermedim.

Belki ilk öğrenilmesi gereken iktidara taşıyanların siyasi inanç kodları değil de sürekli muhalefet CHP’ye oy verenlerin kodları.

Önce Anavatan iktidarından kurtulmak için oy verdik CHP ye. Sonra Erbakan gelmesin diye. MHP’lilere kafatasçı dediler korktuk verdik. Sonrasında meclis dışında kalsın istemedik. Şimdi ise MHP ile ortak çatı bile kurduk ama gönlümüzdeki aday seçilsin diye değil istemediğimiz aday seçilmesin diye.

Daha önce bir yazımda Cemil Meriç’ten bahsederken “Osmanlı gibi batıyı küçümsemek veya aydın kesim gibi batıyı överken bizi aşağılamak yerine YERLİ OLMAK (bknz; Yerli Olmak)” kavramını vurgulamıştım.

Yerli olmak yerine “aydın” görünmekten vazgeçmeyen kesimi, hemen her iktidar karşıtı televizyon kanalında görmek mümkün. İktidarı eleştiri hakkını sonuna kadar desteklerken iktidara taşıyanları eleştirmeyi aşağılama düzeyine kadar indirmek tek kelime ile korkunç bir hata değil midir?

Hali hazırdaki siyasi tablonun CHP lehine değişmesi için ortada basit bir matematik duruyor oysa ki. CHP’nin bugün iktidara gelmek için yetmeyen oy sayısını arttırmak için 2 yol var. Ya MHP’nin ya da AKP’nin seçmenini kendi lehine çekebilmek. Hayata bakış açısı düşünüldüğünde MHP seçmeninin saf değiştirmesi pek mümkün olmadığına göre tek hedef AKP seçmenidir.

Bu noktada AKP seçmeninin siyasi inanç kodlarını çözme sürecinde “1 çuval kömür, 2 torba makarna” sığlığında kalmak uzun yıllar muhalefette kalmayı sağlar ancak.

Peki hedeflenen seçmen kitlesini “Aziz Nesin %60 demişti, demek ki %10 luk kısım yanlışlıkla bizim tarafa geçti” yaftası ile kodlamak hangi “aydın” düşüncenin üründür?

Tespitin doğru yapıldığı varsayılsa ve “makarna+kömür” formülünün denklemdeki gücü ispatlansa dahi “Aptal” damgası vurulmuş seçmenin saf değiştirebileceğini düşünmek üstün zeka ürünü müdür?

Semih Pehlivan

2014 – Adapazarı       

Toplumun siyasi inanç kodları yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

                        Herkes akşam yemeğinde tek bir konuyu konuşuyordu; O günkü duruşmada aile avukatının muhteşem performansı…

Son derece başarılı bir savunma gerçekleştirmiş, karşı tarafın avukatını hatta davanın hakimini bile susturmuştu.

Evin en küçüğü, ailenin gözbebeği, zeki, çalışkan ve başarılı çocuk o an karar verdi. Herkesin hayranlıkla ve takdirle anlattığı bir avukat olacaktı.

Artık tek hayali buydu. Bir sonraki mahkemeyi heyecanla bekliyordu. O da mahkemeye gidecek ve görmeden hayran kaldığı avukatı seyredecekti. O gün geldiğinde mahkeme salonunda en ön sıraya oturdu. Avukatlar öyle heybetli kocaman adamlardı ki sanki kapılardan zor geçiyor gibi duruyorlardı. Hele o cüppeleri sanki “süperman”in pelerini gibiydi.

O günkü duruşma çok hareketli geçmedi ama avukatların oturuşu, kalkışı, konuşması bile yetmişti.

Hayallerinde sürekli avukatlık cübbesini giydiğini günü düşünüyordu. Çok iyi bir avukat olacaktı. Herkes ondan bahsedecekti.

Ortaokulun bittiği liseye kaydolacağı günler aynı zamanda 14’ün bitip 15 e girdiği günlerdi. 8 yaş büyük abisi ısrarla onu Ticaret Lisesine kaydettirmek istiyordu. Kimse ona ne istediğini, hayallerini, planlarını sormuyordu. Hatta anne ve babası bile hiç itiraz etmediler abinin kararına. Herkeste anlamsız bir itaat vardı. Çocukta itiraz etmedi, umursamadı. Çünkü o çok zeki ve çalışkandı. Aradaki açığı çok rahat kapatabilirdi. Çünkü o avukat olmayı kafasına takmıştı.

Evden uzaktaki yeni okuluna her gün yürüyerek gidiyordu ama hiç önemsemiyordu. Nasıl olsa 3 yıl dediğin çabucak geçecek ve İstanbul veya Ankara’da bir Hukuk fakültesine kayıt olacaktı.

Okulun ilk döneminde çok mutluydu. Klasik liselerdeki tüm dersleri görüyorlardı. Belki çok detaylı değildi ama yine de bir temel oluşuyordu. Fizik, Kimya, Biyoloji vs her türlü ders vardı. Ona göre eksik olanlar ise küçük çabalarla rahatlıkla halledilebilirdi.

İlk sınıfın ilk döneminin sonuna doğru okulda bir hareketlilik olmaya başladı. Okulda bir şeyler değişiyordu. Karışıklık birkaç gün sonra netleşti. Ticaret Lisesi tam bir meslek lisesine dönüştürülmüştü ve eğitim haftada 2 gün örgün eğitim 3 gün staj halini almıştı. Dolayısıyla tüm dersler ağırlıklı olarak mesleki ders olmuş, Fizik, Kimya, Biyoloji ve benzeri tüm dersler kaldırılmıştı.

Çocuk bunu da önemsemedi. Biraz daha çaba sarf edecekti sadece.

Son yıl hem okula gidiyor, hem staj yapıyor hem de dershaneye koşturuyordu. Sınav günü gelip çattığında o günün listesindeki 9 hukuk fakültesinin hepsini tercih etti. Bunu prosedür gereği yapmıştı. İstanbul Üniversitesi Hukuk veya Ankara Üniversitesi Hukuk’tan o kadar emindi ki.

Sınav sonuçları açıklandığında büyük hayal kırıklığı yaşamıştı. Hiçbir hukuk fakültesini kazanamamıştı. Dershanedeki sıra arkadaşı Erzincan Hukuk Fakültesini kazanmıştı. Hem de çocuğun aldığı puandan sadece 0,75 daha fazla puanla. Başka bir deyişle çocuk 3 yanlış cevabı vermeyip boş bıraksa o da kazanan olacaktı.

Çocuk aslında hayallerini o gün kaybetmedi. Abisinin zorla elinden tutup hayalin ne diye sormadan kendi istediği okula götürdüğünde kaybetmişti.

Çünkü o tam 15 inde idi. Hayalleri, umutları, planları sorulmayan, sorulsa da umursanmayan.

Semih Pehlivan,

Ocak 2015    

15 yaşımda yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

·         Bilmediklerimi ayaklarımın altına koysam, başım gökyüzüne değer.

·         Yola çıktıklarını, yolda bulduklarına değişirsen; yolunu kaybedersin…Bir şeyi neden sevdiğini biliyorsan, artık çıkarın vardır. Bırakmıyorsan, artık çaresizliğe girmiştir sevgin. Umudunu sevgin sanma…Yola çıkmadan önce bir daha düşün..Çünkü hevesle yola çıkanın sonu hüsran, aşkla yola düşenin sonu yanmaktır!… Mevlana Celaleddin Rumi

·         Düştüğün zaman elini uzatana ARKADAŞ denir. Sen düşerken, kendisinin de düşeceğini bile bile elini uzatana ise DOST denir.

·         Gerçek değer, geldiğinde boşluk dolduran değil, gittiğinde boşluk yaratandır. Öyle hayat yaşa ki gittiğinde yeri doldurulamayan ol.

·         Düşündüğü hemen yap yoksa tercih yapmak zorunda kalırsın.

·         İnsan kınadığını yaşamadan ölmezmiş.

·         Takdir ediliyorsan değil, taklit ediliyorsan başarmışsın demektir.

·         Marifet geniş omuzlara sahip olmak değil, kaç kişiye o omuzlara yaslanacak kadar güven verdiğindir. 

·         Bana, ortada böbürlenebileceğim bir soyadı kalmadığından kendime ‘nesin’ soyadını aldım. Herkes ‘Nesin’ diye çağırdıkça ne olduğumu düşünüp kendime geleyim istedim. (Aziz Nesin)

·         Hayat, silgi kullanmadan resim çizme sanatıdır. ‘J.Christian’

·         İnsanlar değerli olmayı unuttular, önemli olmaya çalışıyorlar.

·         Düşünce dili kurgularken kendini ele verir. Dili okumayı bilen, düşünceleri okuyabilir.

·         Whosoever diggeth a pit shall fall there in.

·         Güzel bir gülü, güzel bir geceyi, güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle, geceyi gizemiyle, dostu tüm derdiyle sevebilmektir.”

·         Söyleyecek çok sözü olan susuyorsa, sessizliği sağır edici olabilir.

·         Sormaz ki bilsin, sorsa bilirdi; bilmez ki sorsun, bilse sorardı…

·         İnanıyorsan savunduklarına, arkasında duracaksın. Gerek yok cellada, çıkarıldığında darağacına tabureye sen vuracaksın. . . !

·         Erken yatana tavuk, çok çalışana inek, aklını kullanana çakal, kıskanmayana domuz denilen bir ülkede insan olmak çok zor (Cemal Safi)

·         Garip değil mi ? Edepli edebinden susar, edepsiz ben susturdum zanneder…(Sigmund Freud)

·         Bir yalan, hangi amaç için söylenmiş olursa olsun, her zaman, en kötü gerçekten daha kötüdür. (CHE)

·         Elmas yontulmadan, insan da yanılmadan mükemmelleşemez…

·         Konuşmaya değer insanlarla konuşmazsan insanları, konuşmaya değmez insanlarla konuşursan kelimeleri yitirirsin.

·         Haddini bilmedikten sonra çok şey bilmek birşeye yaramaz. Suskunluk kimseyi yanıltmasın, çünkü susan konuşursa kimse kaldıramaz…

·         “Sırtından vurana kızma, ona güvenip arkanı dönen sensin. Arkandan konuşana da darılma, onu insan yerine koyan yine sensin”.

·         Belkide tek hatamız; bize sadece elini uzatanlara, bizim kalbimizi uzatmamızdır …!

·         Önemli olan; hayatta,”en çok şey’e sahip olmak” değil,”en az şey”e ihtiyaç duymaktır.

·         Bir ülkede fakirlerin bebeklerinin içeceği sütü, zenginlerin kedileri, köpekleri içiyorsa o ülkede kapitalizm hakimdir.

·         “Ne kadar farklı olursa olsun; sana ait olmayana tenezzül etme, ve ne kadar basit olursa olsun senin olandan asla vazgeçme”. [Che]

·         “Bir kez kalp kırıldı mı, geriye dönüş yoktur bunun. Hiçbir şeye aldırmaz olursunuz. Mutluluğun sonu, huzurun başlangıcıdır bu.”

·         Uğruna bir şeylerden vazgeçeceğin insanı bulmak kolay; ama hiçbir şeyden vazgeçmek zorunda kalmayacağın insanı bulmak asıl olay…! CAN YÜCEL

·         Umduğun, bulduğundan fazla ise; ya azla yetinmeyi bileceksin, yada çekip gideceksin…

·         İnsan en cok kendinde olmayandan bahsedermis.

·         Gidiyorum dediğinde, sadece ‘gitme’ diyebilmek kolay. Unutma ki; ‘Seni yalnız bırakmam bende geliyorum diyebilmektir asıl olay’.

·         Değişmek zordur; ama bazen aynı adam olmak daha zordur…Can Yücel

·         Özür dilemek; sizin haksız olduğunuz, karşı tarafın haklı olduğu manasına gelmez. “Karşınızdaki insana verdiğiniz değerin, egonuzdan yüksek olduğunu ifade eder”.

·         The pain never fades away, you just learn how to deal with it’

·         ‎’Çok az şeye sahip olan insan değil, asıl çok şeyin özlemini çeken insan fakirdir.’

·         Elinden geleni yaptıktan sonra, sıra ayağından geleni yapmakta; ‘Gitmek gibi mesela’

·         Gider gibi yapmadım ben, ya kaldım ya gittim. Sen ise kalır gibi yaptın, ama gittin ! Ve ben bittim.. [Cemal Süreya] ..

·         -Neden mutsuzsun ? dedi. ‘Mutsuz değil, beceriksizim’ dedim. “Sizin gibi, mutlu olduğumu sanmayı beceremiyorum”. hepsi bu !

·         Birisi bana ‘Napıyorsun’ diyince, kısık bir sesle ‘Hiç’ diyorum. Kimse anlamıyor; H’ayatın İ’çinden Ç’ıkamıyorum..

·         “Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek”.

·         İnsanlar çok değişti, dikkat etmek lazım. Biriyle el sıkıştıktan sonra beşi de yerindemi diye parmaklarını saymak zorundasın
Tolstoy ..

·         İlkokul yıllarında durmadan yere düşürülen kurşun kalem gibiyim, dışım sapasağlam, içim paramparça..

·         “Acın başkalarını güldürebilir; ama gülüşün başkalarına acı vermemeli”.
[Chuck Palahniuk]

·         Affedilen vazgeçilendir… O, affedildi… Çünkü ondan vazgeçildi !…

·         Gitmekle gidilmiyor ki.. Gitmekle gitmiş olamazsın ! Gönlün kalır, aklın kalır, anıların kalır..

·         “Hayatımda biri yok, Birinde hayatım var” diyebilmektir aşk.
Can Dündar ..

·         Bil ki, önemli değildir kaç kez yenildiğin.. “Çünkü asıl önemli olan, kaç yenilgiden sonra yeniden doğrulabildiğin”..
[Freud]

·         Gitmesini bileceksin kimi zaman, arkana bile bakmadan ! Ve kimi zaman sevdiğini söyleyeceksin, çok geç kalmadan.. CAN YÜCEL

·         Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız. “Ve ne kadar gitmek zorunda olsakta, kalmaktan yanadır sol yanımız”.. [Aziz Nesin]

·         Bazen kırdım, çoğu kez kırıldım; “ama ben hiç kimseyi kaybetmedim, sadece zamanı geldiğinde vazgeçmesini bildim” Can Yücel

·         Hayatından silmek istediklerini gerçekten sil, çünkü geri dönüşüm kutusunda bekletirsen; sistemini yavaşlatır !

·         Düşmanından çok dostundan sakın ! Çünkü dostluk biterse; sana nasıl zarar verebileceğini en iyi dostun bilir sadece.

·         Baktın hayatın tadını çıkaramıyorsun; tadını kaçıranı, hayatından çıkar. (BOB MARLEY)

·         Kaderini sev, belki de seninki en iyisidir. (Nietzsche)

·         Hep korkarız yalnızlıktan ama bil ki yalnızsan; yalancı arkadaşların, iki yüzlü dostların ve çekip gidecek bir sevgilin olmaz.

·         Bilinmedik bir hüzün var içimde, bir gariplik.. Anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik !… Can YüceL

·         Gözün arkada kalacaksa marifet değildir gitmek… [Can Yücel]

·         Ya tutacak kadar yakın olmalı, ya da unutacak kadar uzak…

·         Herkes gibi olmak, olmayacak birşey.. herkes gibi olmak, olmamak gibi birşey.. (Tolstoy)

·         Bazen; yepyeni bir hayata atılacak ilk adım, bazende iyi giden bir hayata sert bir tokattır.” BEKLEMEK ”

·         ‎’Herkes ikinci bir şansı hakeder’ derler ya hani. Unutma, ‘Seven gerçekten sevse, ilk şansını kaybetmezdi’. [Paul Auster]

·         Her insan aşkı kaybedebilir; ama yalnızca sevmeyenler, vazgeçenlerdir unutma..! Bil ki aşk; kaybettiğiniz zaman değil, vazgeçtiğiniz anda bitmiştir aslında.

·         Gerek yokken yanındalar, ihtiyacın olduğunda uzakta. Unutma ki, bazı kişiler hayatına girdiğinde hayatını aydınlatır, bazıları çıktığında. (ToLstoy)

·         Hiç kimse, başka bir kimseyi küçümseyecek kadar büyük değildir bilmelisin. Küçümsediğin hersey için gün gelir çok önemsediğin bir bedel ödersin. (TOLSTOY)

·         Ne iş yαpαrsın dedi: “Hαmαlım ben dedim”. Nαsıl yαni dedi. “Elimden tutmαsını bilenin yüreğini tαşırım dedim…”

·         Güvenilmek sevilmekten daha büyük bir iltifattır.

·         Sevmek seviyorum demek değil, yüreğinde hissetmektir…Ve aşk yanında olanı sevmek değil, bazen gelmeyecek birini beklemektir… (C.Y.)

·         Biz hem kurtların doymasını, hem de koyunların sağ kalmasını istiyoruz..(Tolstoy)

·         “Usandım boş yere hep gitmelerden, gelmelerden; Bırakın uyuyayım, yandım kelimelerden!”(Üstad)

·         Bazen alabileceğin en büyük intikam affetmektir; Ve bazen karşındakine verebilecek en güzel cevap gülüp geçmektir.(Victor Hugo)

·         Varlığı birşey kazandırmayanın yokluğu ne kaybettirebilir ki?

·         Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse…

·         O kadar yoruldum ki artık hayattan.. Yoldan geçen bir taksiyi cevirip; ”uzaklaşan hayallerimi takip et ” diyesim var.. CY

·         Gönlüm uçmak dilerken semavi ülkelere, ayağım takılıyor yerdeki gölgelere… NFK

·         Önümde çaresizlik, arkamda yorgunluğum var. Sağımda yalnızlığım, solumda dargınlığım var…

·         Aslında insanlar beni hayal kırıklığına uğratmıyor. Sadece ben, “yanlış insanlar” üzerine hayal kuruyorum.

·         Yaşamak, ölüme anlam yüklemektir.

·         Öğüt , zamanında taze yenmemiş bir ekmeği; başkasına bayat yedirme denemesidir. (Ö.A)

·         Who laughs last who laughs best.

·         Düşman kelimesinin anlamını dost sıfatı taşıyanlardan öğrendim. . . (Sagopa Kajmer)

·         Kararsız kalan kaderini kendisi yazamaz..

·         Bir insanın sana neler vereceğine sakın bakma. Senin için nelerden vazgeçebileceğine bak.

·         Önemli olan zamana bırakmak değil, zamanla bırakmamaktır. N.H.R.

·         “Seni ölüne dek seveceğim” boş laf. Seni sevdikçe ölmeyeceğim.

·         Bir gün sıcaklığı ile ısınabileceğin bir dost bulursan, seni kovsa da yanından ayrılma. Birinin soğukluğu sanada geliyorsa, üşümemek için bırak onu, sana sarılsa da..

·         Sonunda EYVAH diyeceğin şeylere, başında EYVALLAH deme.. Pişman ol ama pişman ölme..

·         Men dakka dukka…

·         Gözyaşının bile bir görevi varmış. Ardından gelecek gülümseme için temizlik yaparmış.

·         Sessiz kalmak kabullenmek değil, anlayabilene cevaptır…

·         İnsanoğlunun baş derdi, kendilerine doğuştan bağışlanan hürriyetten sıyrılıp bunu bir an önce başkalarına devredebilmektir…Dostoyevski

·         Umut oldukça her yeni gün yeni bir başlangıçtır. 

·         Aşk, tüketmemektir sevdiğini bir anlık geçici istekle…

·         İstediğin bir şey olmuyorsa üzülme. Ya daha iyisi olacağı için yada gerçekten de olmaması gerektiği için olmuyordur.

·         Derin olduğunu bilen kimse, kolay anlaşılır olmaya çalışır. Kalabalığa derin görünmekten hoşlanan kimse ise anlaşılmaz olmaya çalışır. Kalabalık dibini görmediği her şeyi derin sanır çünkü.

·         Bir ilişkide güç. o ilişkiyi daha az önemseyenin elindedir.

·         Bir insana zorla sevdiremezsin kendini. ”Bana güven” diyemezsin. Eğer kalbindeki yangını hissetmiyorsa ve aslında güvenmeden seviyorsa, O’na bir tek söz söyleyebilirsin. SEN BİLİRSİN. . . !

·         Ya arkana bakmayacaksın, ya da bakacak birşey bırakmayacaksın.

·         Kimsenin vazgeçilmez olmadığını en iyi vazgeçtiklerim bilirler…

·         Ya içindesindir, kapılır gidersin. ya da dışındasındır, neye benzediğini bilemezsin…

·         Gerçek aşk sevdiğini anınca yanmak, yandıkça sevdireni anmaktır. . .

·         Hayatı tesbih yaptım, bazen sallıyorum, bazen çekiyorum …

·         Önünde pek çok yol açılıp sen hangisini seçeceğini bilemediğin zaman, herhangi birine, öylece girme, otur ve bekle. Dünyaya geldiğin gün nasıl güvenli ve derin derin soluk aldıysan, öyle soluk al, hiçbir şeyin senin dikkatini dağıtmasına izin verme, bekle ve gene bekle. Dur, sessizce dur ve yüreğini dinle. Seninle konuştuğu zaman kalk ve yüreğinin götürdüğü yere git..

·         Bana o kadar yakınsın ki ,seni ben sandım.. Sana o kadar yakınım ki, beni sen sandım..Sen mi bensin ben mi senim şaşırdım kaldım.

·         Sen benim gönlümde oldukça, Yemende de olsan benim yanımdasın… Eğer sen benim gönlümde değilsen, yanımda da olsan Yemende sayılırsın

·         Filmin başrol oyuncusu benzer filmde hep aynı rolü üstleniyorsa, ya başka bir rol yeteneği yoktur yada o rol üzerine yapışmıştır. Ya aynı rolü oynamayı reddedecektir yada kendini yenileyip başka rollere de talip olacaktır. Kesin olan tek şey o rolü tekrar oynamamalıdır.

·         Vermeden almak sadece bir makama aittir. Onun dışında ne kadar değer, sevgi, ilgi, aşk, önem verirsen o kadar beklemelisin. Ya da hiç almamayı tercih etmelisin.

·         Etkili insanların 7 alışkanlığından 3.sü; Önemli işlere öncelik vermek. Sizin için önemli olan ne ise önceliğiniz o olmalı. Hayatınızdaki insanları da önem sırasına göre önceliklendirmek gerekir.

·         Neyi arıyorsan sen O’sun. Zulmün peşindeysen zalimsin, aşkı arıyorsan aşık.

·         Pokerdeki en büyük hata elinin çok iyi olduğunu düşünüp gözünün kararmasıdır. Oysaki elinde kupa flush royal yoksa unutmamalısın ki her zaman senden daha iyi biri olabilir. Ve yine unutma ki kupa flush royal tanrının kağıdıdır ve insanın eline hayatı boyunca bir kez geçer veya geçmez. Ve senin eline geçtiğinde masada herkeste beş benzemez varsa sadece açara razı olmak zorunda kalırsın.

·         Pokerde önemli olan iyi kağıtlara sahip olmak değildir. Marifet oyuna ne zaman girip ne zaman çıkacağındır. Öyle bir an gelir ki, tıpkı güreşte olduğu gibi tuş olmamak için pes demen gerekir. Bazen pes etmekte kazanmaktır aslında.

·         Gerçek dost, elinizi tuttuğunda kalbinize de dokunandır.

·         İnsanı iki şey öldürürmüş; sevmediği insanın silahından çıkan mermi, sevdiği insandan gelmeyen ilgi…

·         Göğe bezgin bakanların bir türlü öğrenemediği bir oyundur satranç..

·         Hayatı poker oynuyormuş gibi yaşayanları anlamak zordur. Onlar 5 benzemezle rest çekerler, flush varken pas geçerler. Ve siz onları asla anlayamazsınız.

·         Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim…

Sevdiğim sözler yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

Herşeyden önce daha çok dinlediğimi fark ettim. Daha doğrusu daha dikkatli dinlediğimi hissediyor ve hissettiriyordum. İnsanlarla daha çok ilgilenmeye başladım. Bazen öyle şeyler anlatıyorlardı ki onları o an dünyanın en önemli şeyini anlatıyorlarmış gibi dinlediğimi gördüm.

Aslında herkesin kendi başına ayakları üzerinde durabileceğini gördüm. Fakat çevreleri buna inanmadığı için çoğu kez insanların da buna inanmadığını fark ettim.

Ve koçun bir klavuz değil bir yol arkadaşı olduğunu anladım. Herkes kendi yolunu bulabilecek yeteneğe sahiptir ve sadece bunun ortaya çıkarılması gerekir.

Unvan sürecinde benim en çok ihtiyacım olan şey elbette tecrübe idi. Ve bu tecrübe ancak koçluk yaparak sağlanabilirdi.

Oğlumun okuduğu liseye gittim. Öğrenci koçu olduğumu, eğer bana uygun bir yer sağlarlar ise haftanın 2 günü 2-3 saat gönüllü koçluk yapabileceğimi belirttim. Çok ilgilendiler. Bunu bir proje haline getirmek için dilekçe ile başvurup tüm sertifikalarımı ibraz ettim. Her hafta 2 gün, ikişer saat okulda gönüllü koçluk yaptım. Gönüllü başlayan bu süreç bir süre sonra öğrencilerin ufak tefek hediyeleri ile süslendi. Çorap hediye eden de oldu, gömlek hediye eden de. Hatta bir sepet köy yumurtası bile getiren oldu.

Çalıştığım işyerinde işime ek olarak koçluk yapabileceğimi bildirdim. Yönetim çok sıcak karşıladı. İlk zamanlar 1-2 kişi ile başlayan süreç zamanla 13-14 kişiye belirli dönemlerde koçluk yapmaya kadar gitti. Öyle ki sadece işyerinde haftada 6-7 saat koçluk yapmaya başladım.

Hiç kimseye ben koçum gelin size koçluk yapayım demedim. Bununla ilgili internet sitelerinde veya sosyal medyada duyurular yapmadım. Fakat her kurduğum iletişimde bir farklılık yaratarak insanların benim ne yaptığımı merak etmesini sağladım.

Ve tüm bunların sonucunda -tabii ki ICF’in ACTP mezunlarına sağladığı 750 saat yerine 500 saat avantajı ile 21.06.2016 tarihinde ACC olmadan direkt PCC ünvanı ile ödüllendirildim.

Bu süreçteki herkese tavsiyem şudur; koçluğu sevin ve ilgi gösterin, koçluğa zaman ayırın. Özellikle tecrübe saatlerinizi kaydetmeyi unutmayın. İlk başlarda 50-60 saat olunca sanki hiç 100 saate ulaşamayacağınızı ve hatta 500 saatin imkansız olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat inanın günde 1-2 saatinizi ayırdığınız takdirde 1,5-2 yıl içinde PCC olmamanız için bir engel yok.

Herkese bu yolculukta huzur, azim ve enerji diliyorum.

Koçun yolculuğu yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

Aslında her şey 2000 yılında çalıştığım firmada satış yöneticisi olmamla başladı. Satış temsilcisi iken zaman yöneticilerimizden duyduğumuz iki kelime vardı; Coaching & Counseling… Yönetici olana dek bunun sihirli bir şey olduğunu sanırdım. Sonrasında öğrendim ki bu yöneticilere verilen bir eğitimmiş.

Koçluk yolculuğu yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

Yalan söylediğini duyduğumuz veya anladığımız biri bizim için “YALANCI” dır artık. Oysaki bu kimliği verirken altını çok iyi doldurmak gerekir.

İnsanın kimlik oluşumu önce ÇEVRE boyutunda başlar. Çevredeki olayları takibine GÖZLEM boyutu denir kimlik oluşumunda.

Yapılanları inceler ve öyle davranmaya başlar ki bunun adı DAVRANIŞ boyutudur. Sonra bu davranışları sıklıkla yapmaya başlar ve artık ALIŞKANLIK boyutunu yaşıyordur içinde.

Bu alışkanlıkları öyle içselleştirir ki zamanla bu alışkanlıklar onun için vazgeçilmez olur. İşte bu boyuta biz DEĞER/İNANÇ boyutu diyoruz. Bu boyutta çok uzun zaman kalan veya bu boyutu dolu dolu yaşayanları KİMLİK boyutuna taşımak çok daha hakkaniyetlidir.

Hırsızlık yaptığını gördüğümüz bir kişiye HIRSIZ kimliği verebilmek için tüm aşamalardan geçtiğinden emin olmak gerekir aslında. Öyle ki hırsız önce çevresindeki hırsızları gözlemleyip çalmaya başlamış olmalı. Sonra bu çalmalar alışkanlık ve hatta bu alışkanlıklar onun için normal, doğal ve olmazsa olmaz olmalıdır ki ona hırsız denilebilsin. Bunlardan emin olmadığımız bir durumda bu kimliklendirmek neden veya bunu yapabilecek yetenek ve tecrübe nereden ?

Çocuğumuzun yalan söylediğini gördüğümüzde de düşünmeliyiz bu süreçleri. Oğlum yalanı nerden ne zaman gördü, duydu. Veya hangi boyutta bu kimliğe giden yol.

Dikkate alınması gereken bir durumda her boyutun sorunu için bir alt boyuta inilmesi gerekliliği. Eğer yalanı DEĞER/İNANÇ boyutunda yaşıyorsa, ALIŞKANLIK boyutunu nasıl gözden kaçırdığımızı veya o boyutta iken bu sorunu neden önemsemediğimizi düşünmeliyiz aslında.

Kimlik, kolayca verilemeyecek veya verirken tüm aşamaları incelenmesi gerekecek kadar ciddi bir konudur. Ancak aşamalarını gözlemlerken sonrasını da hesaba katmak gerekir. İlk yapıldığında sevimli, afacanca, çocuksu veya komik gelen davranışların ileriki boyutta kimliklenmiş hali hem bireyin ve ailenin hem de toplumun içine konulmuş ve pimi çekik bir el bombası olması kaçınılmaz bir hal alabilir.

Semih Pehlivan

Kimlik gelişimi yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

“Aş arıyorum” mu yoksa “Kendime uygun pozisyon arıyorum” mu? 

Eğer aş arıyorum demek istiyorsanız eğitimlerinizin, tecrübenizin, başarılarınızın ve beklentilerinizin hiçbir önemi olmadığının farkında olmalısınız. 

Zamanında bir adam tanıdım. Çok büyük bir şirketin insan kaynakları müdürü iken –hatırlamadığım bir sebepten- işsiz kalmıştı. Sonra “kendine uygun bir pozisyon” ararken ne yaptı biliyor musunuz? Bir semt lokantasında garsonluk yaptı. Herkes ona “Ya burada ne işin var, sana iş mi yok” dediğinde verdiği cevap şu idi; “Rutin ödemelerim var, çalışıp para kazanmak zorundayım.” Ve hiç yüksünmedi, gurur yapmadı ve utanmadı. Sonra bir gün adamdan haber aldım. Çok büyük bir holdingin insan kaynakları direktörü olmuştu. Bir iş için ofisine gittik. Kısa süre öncenin garsonu şimdi 40m2 bir ofiste tüm İstanbul manzarasına hakimdi. 

Eleman arayan arkadaşlarım “Tanıdığın var mı?” diye sorduğunda aklıma ilk önce evde oturan işsiz dostlarım gelir. Hemen onları ararım. Aralarından bazıları “Maaş ne veriyorlarmış?” dediklerinde cevabım “Bilmiyorum ama evde otururken kazandığından daha fazla olacağından eminim” derim. 

Eğer sorumluluklarınız yoksa, rutin ödemeleriniz, borçlarınız yoksa, kenarda uzun yıllar yetecek paranız çoksa elbette “Kendinize uygun pozisyon” aramak en doğal hakkınız. Fakat bu “yoksa” denilenlerin biri bile “varsa” o zaman bırakın “iş arıyorum” demeyi. Siz aslında “aş arıyorum” diyor olmalısınız. 

İş arıyorum yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.

Özellikle mozaik toplumlarda her kafadan çıkacak sesler, her şeyden önce devrimleri engeller. Gelişimi durdurur.

Çünkü bir kesim gruplar yıllarca süregelen alışkanlıklardan ve inanışlardan nemalanırlar.

Atatürk’ün diktatörlüğü yıllarca hem içeride hem de dışarıda tartışıldı, incelendi ve araştırıldı. Azımsanmayacak büyüklükte bir kesim Ulu Önder’i diktatör olarak tanımladı.

Aslında haksızda sayılmazlar. Atatürk özellikle devrim süreçlerinde hızlı hareket etmek zorunda idi.  Hızlı karar verip uygulamak için ruhunun derinliklerine işlemiş olan ve onu dünyanın en eşsiz lideri yapan ileri görüşlülüğünün de gücü ile devrimleri hızla gerçekleştirdi. Bazen günlerce, aylarca düşündü bazen saniyelerde karar verdi. Eğer harf devrimini, kılık kıyafet devrimini ve daha bir çok yeniliği halka danışsa idi biz bugün hala fes ve sarıkla dolaşan, arap alfabesi kullanan ve kısasa kısasla cezalandırılan toplum olurduk.

Menemen olaylarını kendisine haber verenlere cevabı çok net bir o kadar da diktatörce idi; “Menemeni yakın” Kurmayları onu bu kararından vazgeçirmek için çok uğraştılar.  Ama o haklı idi. Cumhuriyet için bu kadar çaba harcandıktan sonra gericilerin bir asteğmeni kör testere ile keserken alkış tutan halkı ölümle cezalandırmak için diktatör olmak gerekirdi.  Sonrasında cezayı Menemenin girişine yapılacak siyah utanç anıtına indirmesi istese bile diktatör olmasını engelliyordu.

Bu sıralar Galatasaray ve Beşiktaş kulüpleri yönetimlerine müdahalelerle anılıyor. Galatasaray’ın üzerindeki lise egemenliği Beşiktaş’ta Çarşı grubu olarak karşımıza çıkıyor.  Bu gruplar başkan seçimi de dahil olmak üzere tüm camiayı etkisi altında tutuyor.

Benzer bir durum yıllar önce Fenerbahçe’nin başında idi. Semih Bayülkenler, Aziz Yılmazlar kulübü istediği gibi yönetiyorlardı. Başkan adayı kesinlikle yönetime bu grupların söyleyeceği kişileri de almak zorunda idi. Çünkü bu gruplar büyük güçtü. Aziz Yıldırım adlı diktatör daha ilk döneminde üye aidatlarını 60 TL den 600 TL’ye çıkardı. Çünkü bu grupların liderleri sadece yıllık aidatlarını ödedikleri için binlerce üyeyi elinde tutabiliyordu. Öyle ki 60.000 TL ile 1000 üyenin aidatını ödeyenler için 600.000 TL büyük rakamdı.  Bu basit değişiklik bile üyelerin boynundaki prangayı kırmaya yetti.

Bugün seçimi etkileyecek büyüklükte herhangi bir grubun olmaması için bir diktatör lazımdı ve aranan kişi bulunmuştu artık. Zaman zaman öne çıkmaya çalışan grupçuklar yine diktatörce kulüpten uzaklaştırılıyor.

Dün Aziz Yıldırımı kulübü gruplardan kurtardığı için alkışlayanlar bugün diktatörlüğünden şikayet etmekte ne kadar haklılar?

Aslında haklılar. Eğer diktatörlük devrim için ise alkışlanır, desteklenir. Ancak sonrasında alışkanlık halini alıyorsa ve bu bir davranış modeli haline geliyorsa işte orda sorunlar başlar. Mevkiiler, makamlar insanın egosunu öyle bir okşar ki kendini tanrı zannettirir.  Ancak mekanları yüksekler olan tanrıların yanında olduğunu zannedenlerin  düşüşleri  asla yumuşak olmaz. 

Semih Pehlivan

Diktatörlük yazısı ilk önce Semih Pehlivan üzerinde ortaya çıktı.